Aixmh Web TV


Φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Written by Αιχμή της Αρκαδίας. Posted in Χρονογράφημα

Published on Απρίλιος 06, 2011 with No Comments

                         Δεν κομίζω στην Τρίπολη γλαύκα -ή μάλλον καρακάξα-, αν πω ότι πολλές  ανατροπές σημειώνονται σήμερα εν Ελλάδι. Αλλά ότι θ’ ακούσω κι αυτό, μα το Θεό, δεν το περίμενα…

   Ας πάρω, όμως, τα πράγματα με τη σειρά. 

  Τις προάλλες, που λέτε, μια μεγάλη συντροφιά αναζητούσαμε -όπως όλοι οι Έλληνες δα- τρόπους εξόδου από το μαύρο χάλι του μαύρου τούνελ. Ο καθένας εξαπέλυε όποια λύση του βρισκόταν πρόχειρη, αλλά καμιά δεν έπειθε για την αποτελεσματικότητά της, επειδή όλες είχαν περιπέσει σε ανυποληψία λόγω επανάληψης. Οπότε, έκανε αίσθηση -λόγω του καινοφανούς της- μια πρόταση που τόλμησε κάποιος να πει, αρκετά διστακτικά ομολογουμένως:

  – Ίσως, δεν ξέρω, αναρωτιέμαι μήπως  θα ‘πρεπε ν’ ακούσουμε τι λέει επ’ αυτού η πνευματική ηγεσία του τόπου.

Κι επειδή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, όλοι συμφώνησαν «γιατί όχι; Αφού οι άλλες ηγεσίες μάς ρίχνουν από τη μια ξέρα στην άλλη, καλό θα ‘ταν να δοκιμάσουμε και την πνευματική ηγεσία. Εξάλλου, τι είχαμε, τι χάσαμε…».                                                      

  Ο κύριος Αριστείδης, που όλοι παραδέχονταν το κοφτερό του μυαλό και κυρίως την ανεξαρτησία της γνώμης του, που τον είχε προφυλάξει από τις αμαρτίες των άλλων ηγεσιών, με έκπληξη άκουσε μια μέρα από το θυροτηλέφωνο την προτροπή:

– Μίλα και συ, γράψε κάτι!

– Είσαστε σίγουροι; Μήπως κάνετε λάθος στο κουδούνι; Ο συγκάτοικός μου γνωστός δημοσιογράφος μένει στον αποπάνω όροφο. 

– Λέτε να μην το ξέρουμε; Εμείς όμως σήμερα εσάς θέλουμε!

   Είπε να ενδώσει. Πρώτη φορά του συνέβαινε να τον παρακαλούν τόσοι να μιλήσει.  Συνήθως, όταν ανέβαινε στο δημόσιο βήμα, ζήτημα αν μαζεύονταν τρεις κι ο κούκος από κάτω να τον ακούσουν. Άσε που κι οι τρεις αυτοί, κι ο κούκος μαζί, εμφάνιζαν μιαν εξαντλητική κινητικότητα από την αρχή: κοίταζαν το ρολόι τους, μετά ξυνόντουσαν, ύστερα έβαζαν πότε το αριστερό πόδι πάνω στο δεξί, πότε το δεξί πάνω στ’ αριστερό, και τούμπαλιν. Μέχρι που τους λυπότανε. Αφαιρούσε, λοιπόν, από το λόγο του τις ενδιάμεσες παραγράφους κι έφτανε με συνοπτικές διαδικασίες στον επίλογο. Κανένας δεν δυσφορούσε για το άλμα. Όσο πιο μεγάλο ήταν το λογικό κενό, τόσο πιο ζωηρό ήταν το χειροκρότημα. (Μόνο ένα παιδί το επισήμανε κάποτε, γιατί μελετούσε τους τρόπους σύνδεσης μεταξύ των παραγράφων, ως άσκηση για τις Πανελλήνιες…. ).

  Το αίτημα κάποιων πολιτών να ακούσουν τι έχει να πει ο κύριος Αριστείδης το αφουγκράστηκε με τις ευαίσθητες κεραίες του ο γνωστός δημοσιογράφος τού πάνω πατώματος. Έσπευσε λοιπόν να τον καπαρώσει για τη βραδινή του εκπομπή. Κρίμα θα ήταν να τον προλάβει κανένα άλλο τσακάλι. Κι όχι μόνο κρίμα αλλά και άδικο. Γιατί ο Θεός ξέρει τι είχε τραβήξει με τον περίεργο ένοικο του κάτω πατώματος. Είχε φάει στη μάπα τη Συμφωνία αριθ. 1 σε λα ελάσσονα του Ραχμάνινοφ όλο το καλοκαίρι. Έβλεπε συχνά πυκνά τα ξινισμένα του μούτρα στο ασανσέρ. Και μια φορά που καταδέχτηκε να του μιλήσει έσταζε η γλώσσα του ειρωνεία:  «Πώς πάνε τα  μαγειρέματα, κύριε δημοσιογράφε; Έχουν πολύ ψωμί ακόμα;».

   Ευτυχώς που είχε εξασκηθεί στην αυτοσυγκράτηση, ειδάλλως θα τα άκουγε από την καλή το ζόμπι. Του είχε τόσα φυλαγμένα. Το φαντάζεσαι; Αυτός να στύβει το μυαλό του να βρει τι θα ρωτήσει το βράδυ τη Λαίδη, κι εκείνος να του ρίχνει μέσα στις πενιές τον Ραχμάνινοφ… Ευτυχώς που συγκρατήθηκε τότε, και τώρα χτυπούσε την πόρτα τού κ. Αριστείδη χωρίς να φοβάται πως θα του την κλείσει κατάμουτρα..

  Με το που άνοιξε η πόρτα, ξεχύθηκαν στο διάδρομο τα κύματα μιας μελωδίας.

–         Ραχμάνινοφ! αποφάνθηκε ο δημοσιογράφος.

–         Όχι. Βιβάλντι. Απόψε είπα να το ρίξω λίγο έξω… Αλλά σε τι οφείλω την τιμή της επίσκεψής σας;

–         Μα τι λέτε τώρα… Δική μου τιμή θα ήταν να σας φιλοξενήσω στην εκπομπή μου. Φτάνει πια. Οι θεατές δεν αντέχουν άλλους σεφ…

–         Και τώρα είπατε να δοκιμάσετε και την πνευματική τροφή, ως πιο ελαφριά. Δεν έχετε άδικο. Πλησιάζει και το καλοκαίρι και χρειάζεται μια αποτοξίνωση για να περιοριστεί η κυτταρίτιδα…

–         Μ’ αρέσει που το βλέπετε με χιούμορ. Όμως, η κατάσταση είναι σοβαρή. Και φωνές, όπως η δική σας…

–         Ας πούμε πως δέχομαι. Γύρω από τι θα περιστραφεί η συζήτηση;

–         Εσείς θα με καθοδηγήσετε. Αν έχω μια σφαιρική γνώμη για τις απόψεις σας, θα κατευθύνω ανάλογα τη ροή τής εκπομπής και θα…

–         Κατάλαβα. Τις απόψεις μου, λοιπόν, μπορείτε να τις πληροφορηθείτε από τα πονήματά μου.

  Λέγοντας αυτά ο κ. Αριστείδης οδήγησε τον δημοσιογράφο στη βιβλιοθήκη του και κατέβασε από τα ράφια ένα σωρό βιβλία πυκνογραμμένα και χωρίς ίχνος εικονογράφησης.

   Του δημοσιογράφου του κόπηκαν τα πόδια. Ξεροκατάπιε για να του κατέβει ο κόμπος, ξερόβηξε για να καθαρίσει ο λαιμός του και είπε μετρώντας ένα ένα τα λόγια του:

–         Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, νομίζω πως πρέπει να αφήσω την απόλυτη πρωτοβουλία σε σας. Σας περιμένω στο στούντιο κατά τις έξι.

    Η εκπομπή ήταν ζωντανή. Εκείνη την ώρα στο κομμωτήριο «Η Σούλα» επικρατούσε πανδαιμόνιο. Τα μπιστολάκια όλα δούλευαν στο φουλ, 4-5 ανταύγειες ψήνονταν στο φούρνο, τα ψαλίδια έστρωναν το δάπεδο με τρίχες διαφόρων αποχρώσεων, ενώ στο χώρο που βρισκόταν απέναντι στην ανοιχτή τηλεόραση η κυρία Νίτσα μούλιαζε τα δάχτυλα των ποδιών της για το πεντικιούρ και άπλωνε το αριστερό της χέρι για το μανικιούρ. Τεντώνοντας το ελεύθερο δεξί της χέρι, είπε στην κοπέλα που έτυχε να περνά μπροστά από το δέκτη της τηλεόρασης. «Για δες. Δεν έχει τίποτα καλύτερο;»

Αυτομάτως ο περίπλοκος συλλογισμός του κ. Αριστείδη κόπηκε στη μέση.

     Την ίδια ώρα ένα κανάλι έδειχνε ποδόσφαιρο, οπότε η ακροαματικότητα της εκπομπής «Συνομιλία με έναν πνευματικό άνθρωπο» έπεσε στο ναδίρ.

     Βλέποντας την υστεραία ο δημοσιογράφος τα νούμερα ανατρίχιασε. Κι ύστερα τον κατέλαβε ανείπωτη οργή. Παραφύλαξε, το λοιπόν, κι όταν άκουσε τις πρώτες νότες της Συμφωνίας αριθ. 1 σε λα ελάσσονα του Ραχμάνινοφ να εκπέμπονται από το διαμέρισμα του κ. Αριστείδη, πήρε το Εκατό και τον κατάγγειλε για διατάραξη της κοινής ησυχίας.

Share this Article

No Comments

Comments for Φωνή βοώντος εν τη ερήμω… are now closed.