Μακάρι να με διαψεύσει το 2012

Τι έχει, άραγε, στο μυαλό και τις τσέπες του ο Έλληνας, ώστε να αισιοδοξεί για τον επόμενο χρόνο που καταφθάνει σε λίγο, όπως αισιοδοξούσε σε όλες τις προηγούμενες αλλαγές των χρόνων που έχει ζήσει;

Ποια είναι τα εχέγγυα που αφήνει ως παρακαταθήκη το 2011 και τα οποία μπορεί να ενισχύσουν τον συναισθηματικό κόσμο του καθενός Έλληνα και της καθεμιάς Ελληνίδας έναντι της λογικής και της σημερινής ανέχειας, ώστε να επικρατήσει, έστω, η μεγάλη ψεύτικη επιθυμία ότι ο καινούργιος χρόνος θα είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει αλλά δεν πάει στα τσακίδια;

Τίποτα απολύτως δεν υπάρχει, τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε όμοια με τις άλλες τελευταίες μέρες των χρόνων του παρελθόντος μας. Ούτε τα υποτονικά λαμπιόνια στις πόλεις και τα χωριά μας που θα ανάψουν και φέτος για τελευταία φορά με τα σημερινά τιμολόγια της ΔΕΗ που θα αυξηθούν περίπου 20-25%, όπως επιτάσσουν οι τροϊκανοί…

Πως οι Έλληνες να αισιοδοξήσουν όταν ο 1 στους 4, είναι άνεργος και του χρόνου τέτοιες μέρες θα είναι ο 1 στους 3;

Πώς να χαμογελάσουν όταν τα μικρομάγαζα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, οι παράνομοι και αντισυνταγματικοί φόροι τούς κόβουν την ανάσα, οι μισθοί έχουν κατρακυλήσει μέχρι και 40% σε μερικούς μήνες, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ξεχάσει δυό χρόνια τι σημαίνει δώρο Πάσχα, Χριστουγέννων και επίδομα άδειας και οι οικονομικοί κατακτητές μας απαιτούν να ισχύσει το ίδιο και στον ιδιωτικό τομέα;

Πώς να αισθανθούν σιγουριά οι απόμαχοι της δουλειάς όταν οι συντάξεις περικόπτονται συνεχώς, τα ασφαλιστικά ταμεία τα κατασπάραξαν οι επιτήδειοι των δομημένων ομολόγων, τα εφάπαξ ετοιμάζονται να πάνε κατά διαόλου;

Πώς να νοιώσει σιγουριά όταν η δημόσια Υγεία μπήκε στην εντατική και πνέει τα λοίσθια, ενώ ο «κουμανταδόρος» της ετοιμάζεται να διεκδικήσει την προεδρία του κόμματος που  έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το κατάντημα της χώρας και την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής στη χώρα των υπερήφανων Ελλήνων;

Που να βρει χαμόγελο όταν το παιδί του δεν πήρε βιβλία από το κράτος για να διαβάσει, όταν σε λίγο θα μοιράζεται συσσίτιο στα σχολειά  μας -όπως στα παιδικά χρόνια των συνομηλίκων μου- όταν σήμερα υπάρχουν παιδιά –λίγα, ακόμη…- που λιμοκτονούν και λιποθυμούν στις τάξεις τους;

Πώς να πιστέψει ότι είναι το «επίκεντρο» του ενδιαφέροντος, όπως μας λένε ότι είμαστε όλοι αυτοί που (απ)εργάζονται για να σώσουν τη χώρα από την καταστροφή που αυτοί την οδήγησαν; Όταν το μεγάλο κεφάλαιο δεν συμμετέχει στο «σώσιμο» της χώρας, το εφοπλιστικό διατηρεί τις 52 φοροαπαλλαγές του, τα 600, 700, 800 δις ελληνικών ευρώ, ούτε ξέρει κανείς το ακριβές ποσό, βρίσκεται κατατεθειμένο σε ξένες τράπεζες και ΔΕΝ πρόκειται ούτε να επιστρέψει οίκαδε, ούτε να φορολογηθεί;

Πώς να νοιώσει ο πολίτης ότι έχει αρωγό το κράτος, όταν αυτό του έχει κουρέψει τα εισοδήματα, αλλά οι τράπεζες διεκδικούν τις δόσεις των στεγαστικών, καταναλωτικών, επιχειρηματικών δανείων, τα οποία δεν μπορεί να εξυπηρετήσει ο δύστυχος Έλληνας;

Μήπως, άραγε, επικρατεί Δημοκρατία στη χώρα που γέννησε αυτόν τον θεσμό και οι γνώμες, τα παράπονα, τα προβλήματα, οι πόθοι των πολιτών εισακούγονται από τους εκλεγμένους πολιτικούς άρχοντές της; Και ποιους εκλεγμένους; Μήπως αυτούς που παραιτήθηκαν προ καιρού και ξαναδιορίστηκαν από τον διορισμένο πρωθυπουργό, εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου, διορισμένος και αυτός από τον πρόεδρο της –κατ’ όνομα- Δημοκρατίας μας;

Γι αυτό αυτή η πρωτοχρονιά θα είναι μια άλλη πρωτοχρονιά. Για τους συντριπτικά περισσότερους Έλληνες, χωρίς αισιοδοξία. Και μακάρι αυτή να αναγεννηθεί από τις βουλευτικές εκλογές. Που προσωπικά δεν τις βλέπω σύντομα και μακάρι να με διαψεύσει το 2012.