της Μαρίας Κορτέση-Θεοδωράκη
Άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο μικρές και μεγάλες πόλεις άρχισαν έχουν πάρει πια το γιορταστικό τους χρώμα. Οι γιρλάντες στους δρόμους άναψαν και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα φωταγωγημένα έχουν πάρει πια τη θέση τους στα κεντρικά σημεία των πόλεων.
Όλα έχουν μια ψεύτικη εικόνα γιορταστική που καμία σχέση δεν έχει με τα συναισθήματα των περισσότερων πολιτών, που μέσα στον κατασκευασμένο κόσμο των στολιδιών νοιώθουν ακόμη μεγαλύτερη τη φτώχεια και την ανέχεια, που αποτελούν μόνιμους συντρόφους τους τον τελευταίο καιρό.
Όχι, φέτος δεν χρειάζονταν στολίδια και στα χριστουγεννιάτικα δέντρα των πόλεων δεν χρειάζονταν χιλιάδες λαμπιόνια για να κάνουν τον κόσμο να μοιάζει ομορφότερος.
Ιδιαίτερα στο Σύνταγμα θα έπρεπε να στηθεί ένα δέντρο στο οποίο αντί για μπάλες και λαμπιόνια, έπρεπε να κρέμονται καρτούλες με τα ονόματα όλων εκείνων που απολύθηκαν, που αναγκάστηκαν να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, που βγήκαν σε εφεδρεία, που έμειναν άστεγοι, αλλά και των παιδιών που σιτίζονται σε συσσίτια των δήμων, γιατί στο σπίτι δεν υπάρχει πια φαΐ, που οι γονείς τους τα παραδίδουν στο χωριό SOS γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να τα μεγαλώσουν, που πηγαίνουν στους γιατρούς χωρίς σύνορα να εμβολιαστούν γιατί η κοινωνική ασφάλιση είναι ανύπαρκτη.
Και επειδή οι κάρτες με τα ονόματα όλων αυτών που βασανίζονται εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής, δηλαδή της πλειοψηφίας των Ελλήνων δεν χωράνε σε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο θα έπρεπε να γεμίσει το Σύνταγμα με δέντρα, στα οποία θα απεικονίζεται όλος ο πόνος της σημερινής Ελλάδας.
Δεν περιμένω βέβαια ότι αυτό θα συγκλόνιζε τους τριακόσιους και θα τους έκανε να πάψουν να σκέφτονται τον εαυτό τους και την πολιτική τους ανέλιξη και να ασχοληθούν με τα σοβαρότατα κοινωνικά προβλήματα, αλλά τουλάχιστον θα τους ανάγκαζε να σταματήσουν να εθελοτυφλούν μπροστά στην κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν.
26 Δεκεμβρίου 2011 at 03:41
Χρόνια πολλά και συγχαρητήρια για το άρθρο σας.
Οι πολιτικοί, γνωρίζουμε πως δεν έχουν πια καμιά σχέση με τον λαό. Αντιλαμβάνονται φυσικά την οργή του κόσμου. Δεν τολμούν πια να επισκεφθούν τις περιφέρειες εκλογής τους. Επίσης γνωρίζουν, οι περισσότεροι, ότι μετά τις εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν, θα μείνουν άνεργοι. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως, όλοι αυτοί, για ίδιον όφελος και όχι για το καλό της πατρίδας, παραμένουν εκεί, γαντζωμένοι στα εφήμερα «αξιώματά» τους, όσο μπορούν, όσο ακόμα «τους παίρνει». Δε δίνουν δεκάρα για την πατρίδα, για το ξεπούλημα που έρχεται. Αρκεί να πέφτει ο μισθούλης. Δεν φεύγουν από κει. Πρέπει να τους διώξουμε… Ενωμένοι, μπορούμε.
Καλή συνέχεια στον αγώνα σας.
Γιώργος Σ.
Λωζάννη